PT (Prothrombin Time): زمان لازم برای تشکیل لخته خون از طریق مسیر خارجی و مشترک انعقاد را اندازه‌گیری می‌کند و برای بررسی اختلالات انعقادی و پایش درمان با وارفارین کاربرد دارد. INR (International Normalized Ratio): مقدار استانداردشده زمان پروترومبین است که برای ارزیابی وضعیت انعقاد خون و پایش درمان با وارفارین استفاده می‌شود. aPTT (Activated Partial Thromboplastin Time): زمان انعقاد خون از طریق مسیر داخلی و مشترک را اندازه‌گیری می‌کند و برای بررسی کمبود فاکتورهای انعقادی و پایش درمان با هپارین کاربرد دارد. Fibrinogen: میزان فیبرینوژن خون را اندازه‌گیری می‌کند؛ پروتئینی که در فرایند انعقاد به فیبرین تبدیل شده و در تشکیل لخته نقش دارد. TT (Thrombin Time): مدت‌زمان تبدیل فیبرینوژن به فیبرین را پس از افزودن ترومبین اندازه‌گیری می‌کند و برای بررسی اختلالات مقدار یا عملکرد فیبرینوژن کاربرد دارد. CBC (Complete Blood Count): تعداد و ویژگی‌های گلبول‌های قرمز، گلبول‌های سفید و پلاکت‌ها را اندازه‌گیری می‌کند و برای ارزیابی کلی وضعیت سلول‌های خونی به کار می‌رود. Platelet Count: تعداد پلاکت‌های خون را اندازه‌گیری می‌کند و برای بررسی کاهش یا افزایش تعداد پلاکت‌ها و ارزیابی خطر اختلالات خونریزی‌دهنده یا ترومبوتیک کاربرد دارد. D-dimer: محصول تجزیه فیبرینِ تشکیل‌شده در لخته خون را اندازه‌گیری می‌کند و برای کمک به رد احتمال ترومبوز و آمبولی در بیماران با احتمال بالینی مناسب استفاده می‌شود. Factor V Leiden: وجود جهش ژنتیکی فاکتور V را بررسی می‌کند که باعث مقاومت نسبی آن در برابر پروتئین C فعال شده و خطر ترومبوز وریدی را افزایش می‌دهد. Prothrombin G20210A: جهش ژنتیکی ژن پروترومبین را شناسایی می‌کند که با افزایش سطح پروترومبین و بالا رفتن استعداد ابتلا به ترومبوز وریدی همراه است. Antithrombin Activity: میزان فعالیت آنتی‌ترومبین را اندازه‌گیری می‌کند؛ پروتئینی ضدانعقادی که با مهار ترومبین و فاکتور Xa از تشکیل بیش‌ازحد لخته جلوگیری می‌کند. Protein C Activity: عملکرد پروتئین C را ارزیابی می‌کند؛ پروتئینی ضدانعقادی که با غیرفعال‌سازی فاکتورهای Va و VIIIa به تنظیم فرایند انعقاد کمک می‌کند. Free Protein S Antigen: مقدار پروتئین S آزاد و فعال در خون را اندازه‌گیری می‌کند که به‌عنوان کوفاکتور پروتئین C در مهار فرایند انعقاد نقش دارد. Lupus Anticoagulant (LA): وجود آنتی‌بادی‌هایی را بررسی می‌کند که با تأثیر بر فسفولیپیدها و پروتئین‌های مرتبط، با افزایش خطر ترومبوز و سندرم آنتی‌فسفولیپید ارتباط دارند. Anticardiolipin IgG/IgM: آنتی‌بادی‌های IgG و IgM علیه کاردیولیپین را اندازه‌گیری می‌کند که شناسایی آن‌ها در بررسی سندرم آنتی‌فسفولیپید کاربرد دارد. Anti-β2 Glycoprotein I IgG/IgM: آنتی‌بادی‌های IgG و IgM علیه بتا-۲ گلیکوپروتئین یک را اندازه‌گیری می‌کند که از آزمایش‌های اختصاصی بررسی سندرم آنتی‌فسفولیپید است. Factor VIII Activity: میزان فعالیت فاکتور هشت انعقادی را اندازه‌گیری می‌کند و برای تشخیص هموفیلی A و بررسی کمبود این فاکتور کاربرد دارد. Factor IX Activity: میزان فعالیت فاکتور نه انعقادی را اندازه‌گیری می‌کند و برای تشخیص هموفیلی B و ارزیابی کمبود این فاکتور استفاده می‌شود. Factor XI Activity: فعالیت فاکتور یازده انعقادی را اندازه‌گیری می‌کند و برای تشخیص کمبود این فاکتور و بررسی برخی اختلالات خونریزی‌دهنده کاربرد دارد. Factor XIII Activity: میزان فعالیت فاکتور سیزده انعقادی را بررسی می‌کند که با پایدارسازی شبکه فیبرین، استحکام لخته خون را افزایش می‌دهد. VWF Antigen (von Willebrand Factor Antigen): مقدار پروتئین فاکتور فون‌ویلبراند را در خون اندازه‌گیری می‌کند و برای بررسی بیماری فون‌ویلبراند کاربرد دارد. VWF Activity (von Willebrand Factor Activity): توانایی عملکردی فاکتور فون‌ویلبراند در اتصال به پلاکت‌ها را ارزیابی می‌کند و به تشخیص اختلالات عملکردی این فاکتور کمک می‌کند. Peripheral Blood Smear: شکل، اندازه و ویژگی‌های ظاهری سلول‌های خونی را زیر میکروسکوپ بررسی می‌کند و برای شناسایی ناهنجاری‌های گلبول‌های قرمز، سفید و پلاکت‌ها کاربرد دارد. MPV (Mean Platelet Volume): میانگین اندازه پلاکت‌های خون را اندازه‌گیری می‌کند و می‌تواند در ارزیابی وضعیت تولید و تخریب پلاکت‌ها کمک‌کننده باشد. IPF (Immature Platelet Fraction): درصد پلاکت‌های نابالغ و جوان خون را اندازه‌گیری می‌کند و برای ارزیابی فعالیت تولید پلاکت در مغز استخوان و افتراق برخی علل کاهش پلاکت کاربرد دارد. PFA-100/200 (Platelet Function Analyzer): توانایی پلاکت‌ها در تشکیل پلاگ اولیه و ایجاد انسداد در شرایط شبیه جریان خون را بررسی می‌کند و برای ارزیابی اختلالات عملکرد پلاکتی به کار می‌رود. Platelet Aggregation Test: توانایی چسبیدن و تجمع پلاکت‌ها در پاسخ به محرک‌های مختلف را اندازه‌گیری می‌کند و برای تشخیص اختلالات عملکردی پلاکت کاربرد دارد. Platelet Secretion Studies: توانایی پلاکت‌ها در آزادسازی محتویات گرانول‌های خود هنگام فعال‌شدن را بررسی می‌کند و برای تشخیص اختلالات ترشحی پلاکت‌ها استفاده می‌شود. Platelet Flow Cytometry: با بررسی پروتئین‌های سطحی و شاخص‌های فعال‌شدن پلاکت‌ها، ناهنجاری‌های ساختاری و عملکردی آن‌ها را شناسایی می‌کند. نکته: D-dimer به‌تنهایی وجود لخته را اثبات نمی‌کند. آزمایش‌های ترومبوفیلی نیز باید بر اساس سابقه و اندیکاسیون مناسب انتخاب شوند. پنل‌های مرتبط: پنل بارداری ، بیماری‌های خودایمنی و روماتولوژی، خون و بیماری‌های قلبی